Specyfika pracy z pacjentem z hipertonią w metodzie DENEMS

Specyfika pracy z pacjentem z hipertonią w metodzie DENEMS

Temat: Specyfika pracy z pacjentem z hipertonią w metodzie DENEMS

Data: 10.02.2022 godz. 19.00

Cel:

  1. Zdefiniowanie podstawowych pojęć związanych z napięciem mięśniowym/tkankowym.
  2. Analiza elementów składających się na obraz hipertonii pacjentów w wieku rozwojowym.
  3. Omówienie Niskiej Stymulacji (NS) stosowanej w metodzie DENEMS w przypadku pacjentów z hipertonią.

Opis problemu

Napięcie mięśniowe jest prawdopodobnie jednym z najczęściej używanych, ale najtrudniej definiowalnych pojęć w badaniu ruchu i postawy ciała. Brak jasnej i jednoznacznej definicji spowodował wiele nieporozumień w literaturze przedmiotu oraz na podłożu klinicznym. W metodzie DENEMS problem ten został również poddany wnikliwej analizie, czego efektem jest odejście od pojęcia ‘napięcie mięśniowe’ na rzecz ‘napięcia tkankowego’. Prawidłowe napięcie tkankowe pozwala na zachowanie stabilności ciała i/lub płynne wykonywanie ruchów w fizjologicznym zakresie. Napięcie tkankowe związane jest z optymalną sztywnością/elastycznością tkanek, adekwatną siłą mięśni oraz niezakłóconą kontrolą nerwowo-mięśniową. Zaburzone napięcie tkankowe nie pozwala na zachowanie stabilności ciała i/lub ogranicza płynne wykonywanie ruchów w fizjologicznym zakresie. Jedną z form zaburzenia napięcia tkankowego jest HIPERtonia, gdzie obserwuje się na przebiegu ruchu biernego objawy sztywności lub spastyczności (rigidity, spasticity), zakres ruchu biernego jest zmniejszony, opór końcowy jest zwiększony, konsystencja tkanki (palpacja) jest zwiększona, występuje mniejsza siła mięśniowa wraz z upośledzoną kontrolą nerwowo-mięśniową. W świetle tak zdefiniowanych problemów związanych z HIPERtonią celem terapii jest zwiększenie zakresu ruchomości w stawach, zmniejszenie sztywności tkanek miękkich oraz poprawa siły i kontroli nerwowo-mięśniowej. Mając na uwadze tak zdefiniowane problemy związane z HIPERtonią w metodzie DENEMS wykorzystuje się niską stymulację (NS), gdzie fizjoterapeuta ustawia parametry terapeutyczne w specyficzny sposób – działa używając dużej siły, ruchy wykonuje z małą częstotliwością, a działania koncentruje w rejonie peryferyjnym (stawu/amplitudy ruchu). Specyficzne ‘zaprogramowanie’ sposobu terapii umożliwia bardziej celowe, skoncentrowane na problemie oddziaływania terapeutyczne, co bezpośrednio przekłada się na uzyskiwane efekty.

Zapisz się